Elske en Karin de Lange zijn voorgangers bij de Vrijzinnigen Kampen. Hier wisselen moeder en dochter hun gedachten met elkaar uit. Deze maand: Elske.
Al direct aan het begin van het nieuwe jaar zag ik de eerste tekenen van Pasen in de winkel liggen: zakken vol chocolade eitjes. Dat is wel heel ver voor Pasen. Het maakt voor mij zichtbaar, dat de betekenis van Pasen en de veertigdagen tijd die daaraan voorafgaat verdwenen is. Carnaval wordt uitbundig gevierd, en daarna …? De veertigdagen tijd als tijd van soberheid en bezinning: wat kunnen we daar nog mee? Aarzelend zijn er kleine groepen gelovigen die de veertigdagen tijd toch weer oppakken en daar een eigentijdse invulling aan geven.
Ook dit jaar ‘vast’ ik weer in de veertigdagen tijd. Ik probeer bewuster te leven, tussendoortjes laat ik staan en elke dag lees ik iets. Daarvoor zoek ik boeken uit die ik normaal niet zo snel zal pakken. In de bibliotheek vond ik een boek van Bruce Greyson, hoogleraar psychiatrie naar aanleiding van veertig jaar onderzoek naar nabij-de-doodervaringen: Daarna, Wat nabij-de-doodervaringen onthullen over het leven en ons bewustzijn. Wat mij raakte in zijn boek gaat over de blijvende uitwerking die zo’n ervaring heeft op mensen. Ze hebben meer waardering voor het leven en tegelijkertijd is hun angst voor de dood minder. Wat voor mij nog belangrijker is: deze mensen gaan vanuit liefde leven, hun leven krijgt een andere invulling. Vaak veranderen ze van beroep, materiële zaken zijn minder belangrijk. Er vindt een echte omslag plaats voor de rest van het leven. Tegelijkertijd putten ook de mensen om hen heen troost, hoop en inspiratie uit hun verhalen; niet alleen de directe naasten, ook mensen die dit verschijnsel wetenschappelijk onderzoeken of zoals ik, die hun verhalen lezen.
Wat heeft dit nu met Pasen te maken, met opstanding? Uit de verhalen die ik tegenkwam in bovenstaand boek put ik hoop. Hoop dat ons leven een bijzondere waarde heeft, wat je ook overkomt, wat je ook mee moet maken. Hoop ook dat we ondanks de huidige ontwikkelingen in de wereld, met elkaar aan een betere wereld kunnen werken, door vanuit medemenselijkheid en liefde te gaan leven. Dan hebben we oog voor elkaar, durven we erbarmen, naastenliefde en rechtvaardigheid in ons eigen leven vorm te geven. Voor mij raakt dit aan Pasen, want het Paasverhaal gaat over opstanding, gaat over leven dat ondanks alles doorgaat. Gaat ook over hoe ik durf op te staan in deze wereld waarin normen en waarden vervagen, en meningen in plaats van feiten regeren. In mijn eigen leven, binnen mijn kring van invloed mag ik ‘opstaan’ en voorleven dat het anders kan. Wat betreft de grotere wereld: ik lees en hoor over de mensen in de gebieden waar momenteel oorlog is: hoe ook zij ondanks alles hun religieuze feesten vieren. Dat is de manier waarop zij opstaan.
Als u deze column leest is het dicht bij Pasen en wat betreft die chocolade eitjes: het is nu tijd om ze in huis te halen!